People often have to interpret whether another person’s friendly behavior reflects simple politeness or romantic and sexual interest. These judgments are not always accurate, and neutral behaviors such as smiling or making small talk can sometimes be misread as signs of sexual attraction. Such misperceptions can create serious problems in the workplace, where professional interactions are shaped not only by attraction but also by status, hierarchy, and power.

Research suggests that men are, on average, more likely than women to perceive sexual interest in ambiguous social behavior, although both sexes can make such errors. In organizational settings, however, individual differences in the desire for social dominance may be especially important. People high in dominance motivation tend to seek status through forceful, controlling, or coercive behavior, whereas prestige-oriented individuals try to gain respect through competence, knowledge, and generosity.

Dominance may therefore make some employees more likely to interpret coworkers’ behavior through a sexualized lens and to assume sexual interest where none was intended. These perceptions may in turn make inappropriate advances seem justified to the person making them and increase the risk of workplace sexual harassment.

Study authors Sanne Feenstra of Vrije Universiteit Amsterdam and Mark van Vugt note that previous research suggests that perceptions of sexual intent can act as triggers for sexual harassment because they shape how people interpret social cues. People who perceive heightened sexual interest may not see their own behavior as harassment, but rather as an appropriate response to the presumed interest of the other person.

The researchers also argued that heightened perceptions of sexual intent might lead dominance-motivated individuals to misread signs of non-consent as “token resistance,” resulting in continued unwanted advances. They conducted two studies to test these ideas.

The first study included 209 employed adults in the United Kingdom recruited through Prolific Academic, who completed two surveys one week apart. Their average age was 38, half were women, and all were heterosexual, because the study’s design involved rating the behavior of someone of another gender.

In the first survey, participants completed measures of dominance motivation (e.g., “I enjoy having control over others”) and prestige motivation (e.g., “My colleagues respect and admire me”), along with sociosexual orientation (openness to and comfort with uncommitted sexual relationships), their formal power at work, and their gender. In the second survey, they read descriptions of seven behaviors by a coworker of another gender, such as smiling brightly and striking up a friendly conversation on the first day of work, and rated how much each indicated sexual interest. Women rated a male colleague’s behavior toward a woman, and men rated a female colleague’s behavior toward a man.

The second study included 345 employed adults in the U.K., also recruited through Prolific Academic. Their average age was 40, and 48% were women. They completed three surveys one week apart: the first two used the same measures as Study 1, and the third asked about general workplace misconduct over the past year and sexual harassment over the past three months.

The harassment measure asked how often participants had engaged in six behaviors toward a colleague of another gender, such as asking intimate questions about their sex life. Reported harassment was rare, with average scores close to the “never” end of the scale.

In the first study, participants with stronger dominance motivation tended to perceive more sexual interest in their coworker’s behavior, regardless of their gender, formal power, or openness to casual sex. Prestige motivation was not linked to these perceptions. Women tended to perceive more sexual interest in men’s behavior than men did in women’s behavior, which the authors say likely reflects women’s expectations about men’s sexual interest rather than a contradiction of earlier research, since the study did not measure whether perceptions were accurate.

The second study replicated these findings. In addition, participants who perceived more sexual interest in coworkers’ behavior reported engaging in more sexual harassment, and these perceptions helped account for the link between dominance motivation and harassment. In analyses that were not planned in advance, this pattern held only for men: among women, perceiving sexual interest was not associated with harassment.

Perceptions of sexual interest were not related to general workplace misconduct, suggesting that the process is specific to sexual harassment rather than to bad behavior at work more broadly. Participants who reported more harassment were also slightly more likely to be men, to be more open to casual sex, and to report more general misconduct.

“Our findings highlight a psychological process linking dominance motivation to workplace sexual harassment and offer insights to diminish such harassment,” the study authors concluded. They suggest that organizations could place less weight on dominance-oriented traits when hiring and promoting employees and reward cooperation and respect instead.

The study contributes to the scientific understanding of potential psychological mechanisms behind workplace sexual harassment. However, it should be noted that although the measures were collected at different times, the design of this study does not allow causal inferences to be derived from the results. The associations were also modest: dominance motivation accounted for a small share of the differences in sexual intent perceptions, and the link between those perceptions and self-reported harassment was weak.

All data were self-reported, so participants may have underreported harassment, and the harassment measure had low reliability. Participants rated descriptions of behavior rather than interactions with actual coworkers, and the study did not assess whether their perceptions were accurate. Both samples consisted of heterosexual adults in the U.K., so the findings may not extend to other countries, workplaces, or same-gender interactions.

The paper, “From Dominance to Harassment: The Hidden Role of Sexual Intent Perceptions in the Workplace,” was authored by Sanne Feenstra and Mark van Vugt.

Bron: psypost.org / 25 oktober 2026

Huisartsen, medisch specialisten en wetenschappers kraken de plannen van zorgminister Sophie Hermans voor patiënten met long covid en soortgelijke aandoeningen als ME en Q-koorts. De minister wil de financiering van de longcovidexpertisecentra drastisch afbouwen en tegelijkertijd de zorgverantwoordelijkheid weer grotendeels bij huisartsen leggen.

Bron: NOS / 25 oktober 2026

A Better Way To Quit Smoking?

An updated Cochrane review has found that nicotine e-cigarettes may help more people stop smoking than several commonly used approaches, including nicotine gum, nicotine patches, behavioral support, or trying to quit without assistance.

Smoking remains the world’s leading cause of preventable disease and death. According to the World Health Organization (WHO), it is responsible for more than seven million deaths each year, including 1.6 million deaths among non-smokers exposed to second-hand smoke.

The findings come from a living systematic review, meaning researchers continually update the analysis as new evidence becomes available. The latest version included 80 randomized controlled trials involving 29,861 participants, with nine new trials added in this update.

Nicotine Vapes Outperform Patches and Gum

The researchers found high-certainty evidence that nicotine e-cigarettes produced higher quit rates than nicotine replacement therapy (NRT), such as patches and gum. For every 100 people, nicotine e-cigarettes resulted in about 4 additional people successfully quitting.

Nicotine e-cigarettes also performed better than non-nicotine cigarettes, leading to about 2 additional quitters per 100 people.

People given e-cigarettes also had higher quit rates than those who received no support or behavioral support (such as individual counseling and group programs). However, the researchers had less confidence in this comparison because of potential bias in how some of the studies were designed.

“We have very strong evidence that regulated nicotine e-cigarettes are substantially less harmful than smoking,” says Dr. Jamie Hartmann-Boyce, senior author of the review from the University of Massachusetts Amherst. “Based on the consistency of the findings here, it’s clear that they are a proven and viable option for people wishing to quit traditional cigarettes. This update includes 9 new trials and our main conclusions haven’t changed.”

What the Evidence Says About Vaping Risks

Researchers found no evidence that using e-cigarettes to quit smoking increased the risk of serious harm, although they emphasize that longer-term research is still needed.

The conclusions apply specifically to regulated, nicotine-containing e-cigarettes. Illicit products and e-cigarettes containing other substances, such as THC, may present different risks.

“It’s worth highlighting that our review looks at regulated e-cigarettes containing nicotine, but many of those available on the market do not meet these standards,” says Dr. Hartmann-Boyce. “Unlicensed e-cigarettes are potentially dangerous, with issues including unstable batteries and harmful chemicals. Anyone looking to use e-cigarettes to quit smoking should only purchase devices that have been tested and approved by their country’s regulatory body. Lists of regulated devices are available from the FDA in the US and MHRA in the UK.”

Major health organizations and agencies, including the WHO, continue to warn that e-cigarettes expose users to nicotine and other chemicals that can be harmful. Health officials have also raised concerns that e-cigarette use among children and young people can lead to nicotine addiction and later use of tobacco products.

A Step Away From Cigarettes, Not a Risk-Free Endpoint

The researchers stress that e-cigarettes may not be the best quitting method for everyone. People who want to stop smoking are encouraged to speak with stop-smoking support services or their clinicians about the most appropriate approach.

Vaping still carries health risks. However, the authors say those risks are much smaller than the dangers associated with continuing to smoke cigarettes.

Dr. Nicola Lindson, lead author of the review based at the University of Oxford, reflects that: “Quitting smoking is hard, and a lot of people who smoke will have tried many times to quit smoking and been unsuccessful. For that reason, it is important that there are a number of different options available to help somebody quit, which could encourage them to keep trying. Although nicotine vapes are unlikely to be completely risk-free, they are less harmful than smoking, and that is the most important comparison to make for people who are still smoking tobacco.”

Dr. Hartmann-Boyce views switching to e-cigarettes as a possible stage in the process of moving away from smoking, rather than necessarily the final destination.

“For somebody who is already addicted to nicotine through cigarettes, having a safer alternative like an e-cigarette is something worth considering, especially when other quit aids have proven unsuccessful. We are currently working on a review of interventions to help people quit vaping, which could be the next step along for people looking to transition to a lower-harm product before quitting nicotine altogether.”

Bron: Science Daily / 8 oktober, 2026

Psychologists usually define aggression as any behavior explicitly aimed at harming or injuring another living being. Over the decades, researchers have identified biological factors like hormone levels and environmental factors like social rejection that contribute to hostile tendencies.

Recently, some psychologists have begun to explore the role of boredom in aggressive acts. Previous research has linked boredom to everyday sadism, which is the derivation of pleasure from inflicting suffering on others.

It remained unknown whether boredom also drives non-sadistic aggression, which does not require the aggressor to feel pleasure from someone else’s pain. People often experience boredom as an unpleasant emotional state defined by a lack of meaning and an inability to engage with their current environment.

Heng Li, a researcher at Sichuan International Studies University in China, designed a series of studies to test the boundaries of boredom and aggression. Li proposed that boredom acts as a psychological signal prompting people to seek out highly arousing experiences to restore a sense of meaning.

This pursuit of high-arousal experiences is known in psychology as sensation seeking. Because sensation seeking can reduce a person’s inhibitions and narrow their focus to immediate thrills, Li suspected it might push bored individuals toward aggressive actions.

To establish a baseline connection, Li first surveyed 180 Chinese university students and 190 Vietnamese university students. The participants completed standardized questionnaires measuring their general tendency to experience boredom in daily life, as well as their hostile tendencies.

The survey assessed physical aggression, verbal aggression, anger, and hostility. By studying both Chinese and Vietnamese populations, the research expanded beyond the Western, industrialized nations that typically dominate psychology samples.

Li found a positive association between the propensity to experience boredom and aggressive traits. In both groups of university students, those who reported feeling bored more often also reported higher levels of trait aggression. The relationship held true across all four subcomponents of hostile behavior.

Because surveys only measure self-reported tendencies, Li conducted a second study to test physical behavior. This experiment involved 124 non-student adults in China.

Participants were randomly assigned to one of two video-watching conditions. In the boredom group, people watched a monotonous 25-minute video of a man repeatedly folding laundry. In the control group, participants watched an engaging 25-minute documentary about a local park.

After watching the videos, participants filled out a questionnaire designed to measure their current desire for sensation seeking. A researcher then escorted them to a separate room with a punching bag and provided boxing gloves.

The researcher told the participants to punch the bag for as long as they wanted, explaining that they would evaluate the punching experience afterward. A concealed camera recorded the activity, and independent raters later evaluated the force and comfort level of the punches.

The results showed that participants in the boredom condition delivered more punches than those in the control group. The bored participants also punched the bag harder, appeared more comfortable doing so, and reported enjoying the activity more.

Statistical analyses revealed that sensation seeking mediated this effect. The tedious laundry video increased participants’ desire for stimulation, which directly predicted their increased physical aggression toward the punching bag.

A final experiment tested whether this mechanism applies to real-world political aggression. Li recruited 277 American adults through an online platform, ensuring a mix of liberal and conservative voters.

As in the previous experiment, participants were randomly assigned to watch either a boring video of a water wall or a more engaging documentary. They then answered questions about their current sensation-seeking desires.

Following the video and sensation-seeking survey, the participants read hypothetical scenarios involving international conflicts. They were asked to imagine themselves as the commander-in-chief and rate their level of support for aggressive military action against Iran.

The scenarios included situations where foreign military entities trained insurgents or blatantly disregarded the international community. Higher agreement on the survey indicated a stronger endorsement of violent military solutions.

Li found that conservatives generally exhibited more support for military strikes than liberals. However, the boredom manipulation increased support for war across the entire political spectrum.

Both liberal and conservative participants who watched the boring water wall video reported higher sensation-seeking scores and greater support for military aggression than those who watched the documentary. Once again, sensation seeking served as the bridge linking the tedious experience to the hostile response.

While the experiments demonstrate that boredom can cause aggressive behavior in laboratory and hypothetical settings, human decision-making relies on many other variables. A person’s baseline level of self-control may alter how they respond to a lack of stimulation.

People with high self-control might resist aggressive impulses even when they feel intensely under-stimulated. Future studies could test whether diminished self-control worsens the aggressive responses seen in bored individuals.

It is also easy to misinterpret these results as proof that boredom inevitably leads to violence. Aggression is just one possible pathway people use to escape an existential void.

Other research shows that people often cope with boredom through positive or neutral behaviors, such as engaging in creative hobbies, physical exercise, or nostalgic daydreaming. Providing people with constructive, high-arousal activities can help channel sensation-seeking urges away from hostility during times of extreme monotony.

The study, “Bored to battle: The relationship between boredom and aggression,” was authored by Heng Li.

Bron: Psypost.org / 11 oktober 11

Hoe veranderde het drugsgebruik onder volwassenen in Nederland tussen 2015 en 2025? Nieuwe cijfers van de Nationale Drug Monitor laten zien dat ontwikkelingen verschillen per middel en tussen bevolkingsgroepen. Zo nam cocaïnegebruik vooral toe onder mannen, terwijl het gebruik van 3-MMC wat recenter juist steeg onder vrouwen. Ook nam het gebruik van cocaïne, ecstasy en paddo’s toe onder volwassenen van 30 tot 49 jaar.

Bron: Trimbos / oktober 2026

Voorzitter Bianca Buurman van V&VN laat weten dat Sterk hiermee een grote stap vooruit zet. Hoewel professionals zeker een belangrijke verantwoordelijkheid dragen, verdienen ze ook bescherming. Sterk kiest er nu dus voor om ernstige zaken zoals grensoverschrijdend gedrag, drugsmisbruik, diefstal of andere ernstige fouten door tuchtrechters te laten behandelen. Zorginstellingen kunnen lichtere klachten zelf behandelen. Voor deze invulling van het tuchtrecht pleitten V&VN en KNMG begin september al.

Teams en netwerken

Het huidige systeem sluit volgens de organisaties onvoldoende aan bij de manier waarop de zorg tegenwoordig is georganiseerd. Het tuchtrecht richt zich nu namelijk op het handelen van één zorgverlener, terwijl professionals steeds vaker in teams en netwerken samenwerken. Problemen kunnen bijvoorbeeld ontstaan door slechte samenwerking of door keuzes die binnen de organisatie zijn gemaakt.

“Als er iets misgaat in de zorg, moeten we niet alleen kijken naar die individuele verpleegkundige. Ook de omstandigheden waarin iemand werkt, spelen een rol. Je kunt zorgprofessionals niet verantwoordelijk houden voor zaken die buiten hun invloed liggen”, aldus Buurman.

Bron; zorggids.nl / 9 okt 2026

Dat blijkt uit onderzoek en controles van de Nederlandse Arbeidsinspectie. Bij 68 procent van de gecontroleerde inleners werden tussen 2023 en eind 2025 overtredingen vastgesteld. In 66 gevallen legde de inspectie werkzaamheden stil wegens ernstig gevaar op de werkvloer.

De Arbeidsinspectie voerde in die periode 557 inspecties uit, waarvan 383 bij inleners en 174 bij uitzendbureaus. Bij 24 procent van de gecontroleerde uitzendbureaus constateerden de inspecteurs een of meer overtredingen. Volgens de toezichthouder nemen zowel de inleners als de uitzendbureaus onvoldoende verantwoordelijkheid voor veilige en gezonde arbeidsomstandigheden. Ook stemmen zij onderling onvoldoende af wie welke taken op zich neemt.

Grote tekortkomingen

Regelmatig troffen de inspecteurs grote tekortkomingen aan en bleek de zogenoemde risico-inventarisatie en -evaluatie (RI&E) niet op orde. “Risico’s waren niet of onvoldoende beschreven, maatregelen ontbraken of werden niet uitgevoerd, en toetsing door een deskundige had vaak niet plaatsgevonden. Ook kregen uitzendkrachten vooraf geregeld alleen op papier informatie over risico’s en veiligheidsmaatregelen, zonder goede toelichting of controle of zij die informatie echt begrepen”, aldus de Arbeidsinspectie.

De onduidelijkheid over de verdeling van verantwoordelijkheden komt ook vaak voor, en dan gaat het er vaak om dat niet duidelijk is wie persoonlijke beschermingsmiddelen verstrekt, instructies geeft, toezicht houdt en toegang tot arbozorg regelt.

Die tekortkomingen zijn volgens de Arbeidsinspectie “extra zorgelijk” vanwege de vaak kwetsbare positie van uitzendkrachten. “Hierbij spelen een korte inwerktijd, taalbarrières, onzeker werk met veel wisselingen van werkzaamheden en soms beperkte kennis van veiligheidsregels een belangrijke rol.”

Meer risico

De bevindingen uit het inspectieproject bevestigen volgens de toezichthouder dat uitzendkrachten meer risico lopen dan werknemers met een vast dienstverband en dat zowel uitzendbureaus als inleners meer aandacht aan de problematiek moeten geven. “Veilig en gezond werk begint bij een goede en actuele RI&E met extra aandacht voor uitzendkrachten, duidelijke afspraken tussen partijen en begrijpelijke voorlichting en instructie voor de werknemer.”

Bron: accountant.nl /  19 oktober

De wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg (ggz) zijn te lang, de personeelstekorten stijgen en juist de mensen met ernstige psychische problematiek vinden moeilijk de zorg die ze nodig hebben. Dat moet veranderen. Het kabinet kondigt daarom maatregelen aan voor de ggz en voor een mentaal veerkrachtige samenleving. Daarvoor gaat het kabinet toetsen welke hervormingen ook echt werken in de praktijk.

Minister Hermans van Volksgezondheid, Welzijn en Sport: “Psychische klachten zijn ingrijpend. Dus zetten we alles op alles om ze te voorkomen en op tijd in te grijpen zodat die klachten niet erger worden, en waar nodig de juiste professionele zorg en ondersteuning te bieden. Niet iedere hulpvraag vraagt om een behandeling in de ggz. Soms ligt de oplossing juist op school, op het werk, in de wijk of in de steun van mensen om je heen.”

Beschikbare zorg wanneer die nodig is

Mensen die zorg voor ernstige psychische problemen nodig hebben, moeten daar nu vaak te lang op wachten. Het kabinet maakt keuzes waardoor de schaarse ggz-capaciteit gerichter wordt ingezet voor deze groep mensen. Het kabinet wil inzichtelijker maken wanneer behandeling bij lichte zorgvragen nog effectief is, om overbehandeling te voorkomen. Ook krijgen groepsbehandeling en hybride behandeling de voorkeur als dat kan en wordt de vergoeding van niet-gecontracteerde zorg afgeschaft. Voor zorgaanbieders en zorgverzekeraars wordt het dankzij financiële prikkels aantrekkelijker gemaakt om mensen met ernstige psychische problemen te helpen. Het kabinet gaat hiermee in de praktijk toetsen welke stelselhervormingen effectief zijn.

Mentale gezondheid begint in de samenleving

Het verbeteren van de mentale gezondheid vraagt iets van de hele samenleving. Tegenslagen horen bij het leven en het helpt om daarover te praten met anderen en om hulp te krijgen van iemand die naast je staat. Het kabinet gaat daarom onder meer het Ecosysteem Mentale Gezondheid (GEM) in de praktijk toetsen. Deze werkwijze verbindt verschillende vormen van zorg en ondersteuning die iemand nodig heeft. Ook investeert het kabinet in de ontwikkeling van een Richtlijn Mentale Gezondheid waarin adviezen staan over wat mensen zelf kunnen doen om hun mentale gezondheid te verbeteren. Daarnaast wordt geïnvesteerd in het Expertisecentrum Mentale Gezondheid van het Trimbos-Instituut en wordt de Landelijke Beweging Mentale Gezondheid doorontwikkeld, die zorgt voor meer aandacht voor mentale gezondheid bij gemeenten, werkgevers, scholen en andere maatschappelijke organisaties. Ook de omstandigheden waarin mensen leven en de ruimte die ze hebben om anderen te ontmoeten, te bewegen en te genieten van bijvoorbeeld natuur en cultuur kunnen helpen om zich goed te voelen. Denk aan meer groen in de buurt, ontmoetingen binnen gemeenschappen via sport- en cultuuractiviteiten en het organiseren van ontmoetingsplekken, zoals buurthuizen. Daarom blijft het kabinet investeren in de Samenhangende Preventiestrategie en het stimuleren van sport en bewegen.

Bron: Zorgkrant / 05 okt 2026

Het aantal verzuimdagen vanwege psychische klachten steeg tussen 2024 en 2025 met 7,1 procent, meldt verzuimspecialist Acture woensdag in een rapport. Dat is een opvallende stijging, omdat het totale verzuim in dezelfde jaren afnam met 3,4 procent.

Het gaat bij psychische klachten vaak om stress, burn-outs of overspannenheid. Dat kan komen door een te hoge werkdruk, werkstress of gebrek aan grip op het werk. Ook privéomstandigheden spelen een rol, zoals financiële zorgen of mantelzorg.

Het aandeel van psychisch verzuim in het totale verzuim nam eveneens flink toe. Vorig jaar waren psychische klachten goed voor bijna een kwart van alle verzuimdagen. Werknemers met deze klachten vallen bovendien steeds langer uit. Zij waren vorig jaar gemiddeld 77,4 dagen afwezig, tegenover 70,6 dagen in 2022. Ter vergelijking: kortdurend verzuim, bijvoorbeeld door griep, duurt gemiddeld vier werkdagen.

Het aandeel is vooral onder vrouwen hoog. Bij vrouwen werd vorig jaar 28 procent van alle verzuimdagen veroorzaakt door psychische klachten, tegenover 18 procent bij mannen. Vrouwen die hierdoor uitvallen, zijn gemiddeld 83 werkdagen afwezig. Bij mannen gaat het om 72 werkdagen. Bij zowel mannen als vrouwen is sprake van een stijging ten opzichte van 2022.

Volgens Acture kan die stijging de komende jaren doorzetten. In het gunstigste scenario bestaat in 2030 27,4 procent van het verzuim uit uitval door psychische klachten. In het ongunstigste scenario loopt dat op tot 41,7 procent. Omdat psychisch verzuim vaak langer duurt dan verzuim door andere klachten, kan dat de krapte op de arbeidsmarkt verder vergroten.

Bron: Nu.nl / 7 oktober 2026

De whitepaper schetst een brede analyse van maatschappelijke uitdagingen zoals chronische ziekten, mentale druk, milieuschade, arbeidsmarktkrapte en afnemende bestaanszekerheid. Hoewel deze vraagstukken vaak afzonderlijk worden benaderd, hebben ze volgens de auteurs een gemeenschappelijke oorzaak: economische prikkels die onvoldoende rekening houden met gevolgen voor gezondheid, leefomgeving en samenleving.

Kanarie in de kolenmijn

‘Gezondheid is de kanarie in de kolenmijn’, stellen de auteurs. ‘De signalen zijn al lange tijd zichtbaar. De vraag is niet langer hoe we beter reageren op schade, maar hoe we voorkomen dat die schade steeds opnieuw ontstaat.’ Daartoe herintroduceert de whitepaper het begrip gezondheidsbescherming. Dat gaat verder dan klassieke risicobeheersing of preventie. Gezondheidsbescherming wordt omschreven als het stellen van duidelijke ondergrenzen aan economische en maatschappelijke prikkels die structureel schade veroorzaken aan gezondheid en leefomgeving.

De auteurs trekken daarbij een historische parallel met het Kinderwetje van Van Houten uit 1874. Net zoals destijds grenzen werden gesteld aan kinderarbeid, is volgens hen nu een nieuwe fase aangebroken waarin samenleving en overheid harde ondergrenzen moeten stellen aan structurele gezondheidsschade.

De whitepaper benadrukt dat schadelijke uitkomsten vaak niet voortkomen uit verkeerde intenties, maar juist uit logisch en rationeel gedrag binnen bestaande spelregels. Bedrijven, consumenten en overheden handelen volgens economische prikkels die gezondheidsschade onvoldoende meewegen. Juist daarom moet de oplossing volgens de auteurs gezocht worden in het aanpassen van die spelregels.

Handelingsperspectief richting 2040

De whitepaper schetst een duidelijk handelingsperspectief richting 2040. De auteurs pleiten onder meer voor een bredere toepassing van gezondheidseffectanalyses en het voorzorgsprincipe en nationale keuzes rond wetgeving. Daarnaast zou de overheid zich hard moeten maken voor internationale afspraken over handelsregels voor een ‘equal level playingfield’.

De kernboodschap is helder: een toekomstbestendige samenleving vraagt niet alleen om betere zorg of meer preventie, maar ook om spelregels die gezondheid actief beschermen. Gezondheidsbescherming is daarmee volgens de auteurs geen aanvullend beleidsthema, maar een noodzakelijke voorwaarde voor brede welvaart, arbeidsproductiviteit en maatschappelijke veerkracht.

Over de whitepaper

Deze whitepaper is mede mogelijk gemaakt door UMCNL. Het initiatief komt voort uit uit de Roadmap Preventie 2025-2030(opent in nieuw tabblad). De inhoud van de whitepaper valt onder de verantwoordelijkheid van de auteurs.

UMCNL heeft, met meerdere preventie partnerorganisaties, als gezamenlijk doel om de (politieke) impasse op dit vraagstuk te doorbreken. UMCNL is dan ook onderdeel van de Gezondheidstransitie. Deze whitepaper vormt een belangrijke bouwsteen van de eerste Nationale GezondheidsTop in december 2026.

Download naar whitepaper 

UMC NL / 20 oktober